za. mei 28th, 2022

Beste lezers,

Vandaag gaan we het hebben over iemand die nogal media- en mensenschuw is. Iemand die graag achter de schermen werkt, en het licht van de schijnwerpers zo veel als mogelijk tracht te vermijden.

Nu, juist omdàt hij zich zo low profile houdt, weten maar weinig mensen dat Gert Verhulst een fanatieke hardloper is!

Tijd voor een interview, zo dachten wij.

PDG: Goede morgen, meneer Verhulst, alles goed met u?

GV: Jazeker, Peter, alles prima. Maar je mag mij gerust Gert of Gertje noemen.

PDG: Ook goed. Gertje, alvorens we hier in gang schieten: er zijn klachten. Laatstleden ging ik – onder lichte dwang van onze jongste – een dagje naar Plopsaland, en hemeltjelief, wat heeft mij dàt een rib uit m’n lijf gekost! 12 euro voor de parking, 42 euro per persoon voor de inkom, enfin, en dan hadden we nog niets gegeten en gedronken! Gertje, dat zijn toch geen vriendenprijzen!

GV: Zeg, zagevent! Voor niets gaat de zon op, en voor mij wordt het leven ook steeds duurder. We gingen het toch over hardlopen hebben?

PDG: Juist. Vertel eens, hoe komt het eigenlijk dat zo weinig mensen weten dat jij een begenadigd hardloper bent?

GV: Ah, dat komt omdat ik nogal media- en mensenschuw ben. Ik heb niet graag dat de mensen zich te veel bemoeien met mijn privéleven.

PDG: Dat begrijp ik. Vertel eens Gertje, waar en wanneer was je laatste marathon?

GV: Ah, die was nog maar kort geleden, in Sevilla, een héél mooie stad moet ik zeggen. Wel duur om te parkeren, ginds, pfff. Maar in ieder geval, ik verscheen scherp en snedig aan de start, en ik koos resoluut voor een pittig tempo. Wie bang is krijgt ook slaag, dacht ik, en aldus kwam ik halfweg door in 1u17. De tweede helft kende ik bijna geen verval, en wis en waarempel, vlak voor de finish kon ik nog iemand met zo’n rood truitje inhalen, iemand van Team Fischer. Uiteindelijk kwam ik binnen in 2 uur en 34 minuten.

PDG: Waw, dat is een mooie tijd, daar kan je mee thuiskomen. En die hardloper van Team Fischer, was hij of zij een beetje sportief?

GV: Jazeker, hij of zij is mij onmiddellijk een hand komen geven.

PDG: Chique. En nu, Gertje, wat is de volgende uitdaging?

GV: Amsterdam. Op 16 oktober. Ellen en ik gaan er een romantisch weekendje van maken, als je begrijpt waar ik heen wil.

PDG: Neen … ? Waar wil je heen, Gertje?

GV: Naar Amsterdam. Een heel mooie stad, vind ik. Naar het schijnt is het leven daar wel heel duur. Vooral parkeren moet naar het schijnt on-be-taal-baar zijn. (Denk diep na.) Hmm, ik zal misschien toch m’n prijzen in Plopsaland nog eens moeten aanpassen.

PDG: Enfin, Amsterdam dus. En wat zijn de ambities?

GV: Wel, ik zou er toch graag nog eens een dikke snede willen afsnijden. Ik mik op 2 uur en 25 minuten.

PDG: Ola pola. Dat zijn snedige tijden. Zeg Gertje, zou je je dan eens niet fatsoenlijk laten begeleiden? Persoonlijk kan ik, geheel objectief en neutraal, Team Fischer zeer warm aanbevelen. Daar ga je geen spijt van krijgen!

GV: Ik heb er al over nagedacht, Peter. Jij hebt er precies toch wel verstand van. En als ik me aansluit bij Team Fischer, hoeveel schuift dat, als ik zo vrij mag zijn om eens te polsen?

PDG: Wat bedoel je, Gertje?

GV: Wel, hoeveel zou ik dan krijgen, per maand?

PDG: Omgekeerd, Gertje. Als we op alle truitjes het logo van Studio100 drukken, dan zou je er vanaf zijn met een vriendenprijsje van pak ‘m beet 2.500 euro per maand. Het zou wel fijn zijn als je ineens een heel jaar vooruit betaalt, het leven wordt steeds duurder, daarmee.

GV: Oei. Dat valt me wel lelijk tegen, als ik zo eerlijk mag zijn.

PDG: Dat begrijp ik. Maar als het kan helpen, bij elke activiteit van Team Fischer kan en mag je wel helemaal gratis parkeren.

GV: Hmm, dat scheelt inderdaad een slok op de borrel. Ik zal er eens goed over nadenken, en het met ons Ellen bespreken.

PDG: Doe dat. We kunnen je trouwens ook een gezinsformule aanbieden, voor jou, voor ons Ellen, voor Marie, en voor dingske, allez, prutske, nu kan ik niet op zijn naam komen!

GV: Onze Viktor. Daar zijn we nog niet mee aan de nieuwe aardappelen. Laatst zei ik tegen hem: “Viktor jongen, nu moet je eens héél goed luisteren …”

PDG: Euhm, Gertje, mijn oprechte excuses, maar time is money, en onze coach heeft nog een lànge training in m’n schema gezet, en mijn lieftallige echtgenote heeft niet graag dat ik te laat thuiskom. Ik ga je dus helaas moeten laten.

GV: Okidoki, geen probleem. Dan wens ik je nog een fijne training, geef er een ferme patat op, en ik laat iets weten als de knoop is doorgehakt. Toedeloe!

PDG: Tot in den draai!

3 gedachte over “Interview”

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: