wo. okt 27th, 2021
Pacers

Dag beste lezers, koekoek!

Hoe ging jullie marathon in Brugge, in Amsterdam, of elders? Alles vlotjes verlopen?

Wij mogen het hopen.

Zelf waren wij aktief in Lissabon, als pacer dan nog.

Jan heeft het voortreffelijk gedaan, bij z’n eerste marathon liep hij 3u38, zowaar een erg mooie prestatie! Voor de volledigheid moeten we er wél bij vertellen dat Jan’s echtgenote was komen supporteren, dus afgaan als een gieter was geen optie :-).

In ieder geval, Jan liep zo constant als een Zwitsers uurwerk, dus eigenlijk had Jan helemààl geen pacer nodig.

Eigenlijk moest ik me dus enkel concentreren op één taakje: de afstand goed in de gaten houden!

En juist dàt was ik toch wel niet vergeten, zeker! Ik dacht het nog, ik ben precies toch iets aan het vergeten.

Tot m’n grote schrik stelde ik na 15 kilometer vast dat wij, volgens de aanduiding op het parcours, al bijna een halve kilometer teveel hadden gelopen!

Niet gehinderd door enig gevoel voor ethiek, bezorgde ik Jan de volgende sportieve aanbeveling:

“Vanaf nu nemen we de binnenbochten, en als we seffens ergens 500 meter kunnen afsnijden, dan twijfelen we niet!”

Maar Jan verdient de trofee voor de fair-play, we zijn netjes de lijn blijven volgen, en zo zijn we pas gearriveerd na 42,8 km! Tjonge. Dan heb je als pacer dus één taakje, en dan loop het nog mis.

Nou.

Here we go! Pacers: wie zijn ze, waarom doen ze het, en wat maken ze zoal mee?

1. Pacers zijn héél belangrijk.

Zeker als je pakweg Eliud Kipchoge bent. In diverse interviews gaf Kipchoge aan dat zijn succes in z’n Sub2 marathon (link naar de blog hierover – Sub2!) te danken was aan de prima begeleiding, de fancy schoenen, én de pacers:

“Kipchoge credited an international group of 41 runners who trained with him ahead of the race and served as a phalanx of pacers during the marathon” (link).

Allemaal goed en wel, maar dat zorgt dan uiteraard voor veel controverse, want de ene kan met pacers lopen, en de andere niet, en dat is niet eerlijk, en nog veel vijven en zessen, de geïnteresseerde lezer vindt hierover een opiniestuk terzake:

Running Toward a More Equitable Future“,

waarbij ik de eerwaarde lezers wil waarschuwen dat je dit in 19 seconden niet gelezen krijgt, tenzij je heelder paragrafen overslaat.

2. Pacers zijn vaak de kop van jut.

Ja, beste lezers, blogger zijn is geen pretje, maar pacer nog véél minder!

Komen ze sneller aan dan gepland, dan is het niet goed, want dan is de helft onderweg moeten afhaken.

Komen ze te lààt aan dan is het zéker niet goed, en hebben ze te veel buitenbochten genomen, dan zijn de rapen helemààl gaar.

En als een pacer besluit om de marathon zelf uit te lopen én de marathon te winnen, dan kunnen de lezers zich voorstellen hoe blij de andere deelnemers daarmee zijn. Een voorbeeldje was Reuban Kipyego die tijdens de marathon van Abu Dhabi besloot om voor de winst te gaan, en fluks 100.000 dollar op zak stak: “Pacer Wins Abu Dhabi Marathon by 2 Minutes, Takes Home $100,000“.

Tijdens de marathon van Brighton hadden ze een klein detail over het hoofd gezien, en de afstand verkeerd ingeschat (Marathons – 5 blunders). Ze dachten, al die pateekes nemen toch consistent de binnenbochten, dus we zullen het parcours eens rap 500 meter langer maken.

Enfin, dat gaf een hoop gedoe, en om toch binnen de vooropgestelde tijd te arriveren hadden de pacers het tempo enigszins opgeschroefd, in die mate dat werkelijk niemand de pacers nog kon volgen. Daar kwam veel kritiek op, en de pacers verdedigden zich als volgt:

“At mile nine we went further up than we should have done and that added the extra distance. At that point we had to make a decision of if we speed up a little bit and we decided that actually delivering people at the finishing line at the correct pace, that was our job so to speak. There was an outpouring on Twitter and someone was accusing all the pacers of being rubbish, but we were caught in a dilemma” (link)

Persoonlijk zou ik eerder gezegd hebben:

Mannekes, we houden ons gewoon aan het afgesproken tempo, en op 42 km en 195 meters drukken we allemaal te samen op “stop”, en dan komt het strava-gewijs allemaal dik in de handtas! Bedank jullie pacer maar, voor zoveel gezond verstand!”

Verdikkeme, waar waren we nu gebleven?

Ha. Wat naar voor kwam uit mijn diepgaande studie van dit onderwerp, en toch ook, na enige zelfreflectie:

3. Pacers zijn rare vogels.

Zo is er bij voorbeeld ene Sharon McNary die vaak als pacer optrad en met de deelnemers in haar groepje liedjes zingt:

“Sharon even calls cadences (she’s a military veteran) and sometimes has her group of runners sing as they run up those hated hills” (link)

En wanneer het steil bergop gaat, maant Sharon haar deelnemers aan als volgt:

“I call out to the crowd as we’re going up a hill: ‘Heads up, shoulders down, nice easy arm swing, nice little short steps!'” (link)

Nou. Ik weet niet hoe de eerwaarde lezers zich gewoonlijk voelen na 35 kilometer, maar wat mij betreft is de kans dan groot dat ik terugroep:

“Sharon, trezebees, steek die nice & easy arm swings maar gauw waar de zon niet schijnt, ik ben moe! Ik ben het moe! Ik wil ermee stoppen!”

Dus bij deze, Sharon is gewaarschuwd.

Maar goed, wat is nu de conclusie van dit alles?

Conclusie.

Misschien wordt het belang van pacers wel overdreven? Iemand die er verstand van heeft is Hugh Cameron, die al 45 jaar in het vak zit & elite-atleten begeleidt:

“Kipchoge had three of the best pacers in the world (in Berlin, where he set his 2:01:39 World Record): two dropped out very early, to the dismay of the organizers. The third pacer also dropped out well before the distance he was expected to run. So pacers didn’t end up being a factor. Any success a marathoner has, whether that be a world record or a PR, comes from the athletes themselves!” (link)

Cameron gelooft dus wél dat pacers van belang zijn, maar niet van in die mate dat je bij de dames twee aparte wedstrijden moet onderscheiden: een categorie for women-only (waar enkel met vrouwelijke pacers mag worden gelopen), en een categorie “gemengd”, waar ook met mannelijke pacers mag worden gelopen.

Indien iemand mijn persoonlijke mening wil weten: zelf vind ik wedstrijden met pacers best spannend, dan wordt er toch onmiddelijk op het scherp van de snee gelopen, en ook, er moet toch iemand opletten of er niet te veel kilometers gelopen worden! 🙂

Maar goed, wij horen uiteraard ook graag de meningen van de eerwaarde lezers!

Met sportieve groeten, en toedeloe!

Peter

P.S. Draag je deze blog een warm hart toe, vergeet ‘m niet te volgen! :

2 gedachte over “Marathon pacers”
  1. Ah, ik was gewoon een experiment om een blog te schrijven? 😀 Nee, bedankt Peter! Was heel leuk en veel steun aan je gehad, ook mentaal. Ik kan het iedereen aanraden voor een eerste marathon.

Geef een reactie