do. okt 14th, 2021

Beste lezers,

Alles goed met jullie? Een foutloos parcours gereden of gelopen, deze week?

Wat ik me bedacht: als je ziet hoe complex een marathon is qua organisatie, dan mag het toch een klein wonder heten dat er zo weinig blunders gebeuren?

Af en toe gaat het natuurlijk wél eens flink mis, en dan zijn de rapen gaar natuurlijk …

De ramptoerist in mij dook eens in de archieven.

Fasten your seatbelts, please!

1. Brighton

Recent nog, in Brighton: daar bleek de marathon 568 meter méér te tellen dan wat redelijkerwijze kon verwacht worden, door de deelnemers. De organizatie liet weten dat men het akkefietje al tijdens de wedstrijd al had opgemerkt, maar dat het toen te laat was om nog in te grijpen.

OK, ik besef het ten volle, ik heb mij er niet mee te moeien, maar toch, het is sterker dan mezelf, daar ben ik het dus persoonlijk niet mee eens: als je reeds tijdens de wedstrijd ziet dat het parcours te lang is, dan kan je toch snel snel de finishlijn nog 568 meter korterbij leggen?

Op Twitter bekeek ik de reacties van de 12.000 gedupeerde hardlopers, en dat kon tellen qua gezaag en gezever, een heleboel hardlopers hadden hierdoor hun PR gemist, en ze wilden hun geld terug (terwijl ze toch net méér waar voor hun geld hadden gekregen!), und so weiter und so fort.

In alle eerlijkheid, ook veel hardlopers vond het een toppie toppie marathon, ook al was het dan iets langer dan gepland.

Maar ene Deborah hield vol:

“You’d imagine there is only one thing to get right when plotting a marathon course.”

Juist.

Ik heb het me wel al vaak afgevraagd, hoe zo’n parcours wordt opgemeten?

Nog steeds met zo’n klein fietsje en een tellertje?

Als ik m’n ogen sluit en m’n fantasie de vrije loop laat, dan zie ik hoe deze taak wordt toevertrouwd aan Achieleke, een 89-jarige vrijwilliger van het eerste uur in de organisatie, die zondagvoormiddag éérst z’n 7 à 8 trappistjes soldaat gaat maken in z’n stamcafé, en dàn enthousiast aan de slag gaat met de opmeting van het parcours 🙂

2. Manchester

Enfin, boenk het omgekeerde probleem stelde zich tijdens de Greater Manchester Marathon!

Daar was het parcours 380 meter te kort (link)

Helaas, daar werd het euvel niet opgemerkt tijdens de race, maar 3 jaar later.

Drie jaar later!

En ondertussen al die deelnemers maar dikke PR’s posten op strava! 🙂

In ieder geval, het is er mee geëindigd dat meer dan 24.000 sportievelingen hun eindtijd geannuleerd zagen, met terugwerkende kracht.

Not funny.

Je kan als organisatie natuurlijk ook altijd compenseren. Over de marathon van Milwaukee lazen we dat ze daar, gemiddeld gezien, redelijk goed bezig waren: het ene jaar was het parcours te lang, en het daarop volgende jaar was het parcours te kort.

3. Utrecht

Ah, deze was iets dichter bij huis. Daags voor de start sliep de organisatie op z’n twee oren, want het parcours werd driemaal nagemeten, en tot eenieders tevredenheid, het was tot op de centimeter correct. Edoch, de eerwaarde deelnemers moeten dan nog allemaal juist op het parcours blijven, en daar wrong het schoentje.

Meer dan 1.800 deelnemers aan de kwartmarathon werden verkeerd gestuurd en maakten zo, ongewild,  kennis met de halve marathon:

Of het een verkeersregelaar, een motoragent of een toeschouwer was moet nog worden uitgezocht, maar een ding is zeker: circa 1800 hardlopers zijn faliekant verkeerd gelopen tijdens de kwartmarathon” (link)

Kan gebeuren, maar de bovengemiddeld assertieve Nederlander zoals ik ‘m in gedachte heb, moet je op deze manier natuurlijk geen oor aannaaien.

De reacties op Twitter laten wij hier zedig achterwege. In de pers lazen wij:

“Alleen de winnaar van de kwart marathon, Utrechter Jeroen Bakker, bleef op het juiste parcours, hij had twee motorrijders en een fietser bij zich” (link)

OK, en ik besef het ten volle, ik heb mij er niet mee te moeien, maar toch, het is sterker dan mezelf, het zat volgens mij omgekeerd in elkaar: juist omdàt Jeroen als enige op het juiste parcours bleef, won hij de wedstrijd.

Nu terug het Kanaal over.

4. Dublin

In Dublin was het parcours vierdubbel gecheckt, en waren de seingevers, de verkeersregelaars en de motoragenten grondig gebriefd.

En toch ging het daar ook flink mis: het verkeer! Alle deelnemers kwamen met de auto naar de wedstrijd, en wel op zodanige wijze dat monsterfiles ontstonden, en het één grote janboel werd.

De start werd met één uur vertraagd, maar dan nog misten duizenden deelnemers de start.

Hoe treurig is dat nu? Dan train je 5 maanden bikkelhard voor een marathon en dan geraak je er niet wegens … file (link).

We lezen dat de wedstrijd uiteindelijk werd gewonnen door de Ethiopier Bereket Gebreslase, die was met de fiets rustig naar de start gepeddeld, terwijl z’n naaste concurrenten in de file stonden te schilderen.

Eén Dubliner reageert ineens maar ‘ns àl z’n frustraties af op ons, arme hardlopers:

“Most of the people participating in these marathons merely do this so that they can brag about if afterwards and bore colleagues at work to tears for a week after. Selfies and pictures of cut knees to show how hard they fell are followed by the obligatory photo of a pint and a pizza. People involved in these events are merely filling a void in their lives and running away from their insecurities. It’s all they have, and all they ever talk about.”

Ouch.

Snel over naar nummertje 5.

5. Penang

De kers op de taart is de “Penang Bridge International Marathon”, met meer dan 35.000 deelnemers.

Als wij de lectuur op het wereldwijde web mogen geloven: daar ging werkelijk àlles de mist in. Te weinig medailles, niet voldoende water bij de bevoorrading, winnaars in de jeugdreeksen die niet op het podium mochten, t-shirts die in de verkeerde maat werden geleverd, wat sommige heren best grappig vonden, maar sommige dames dan weer effenaf op hun affront namen, enfin, de lijst met klachten was eindeloos, ginds in Penang (link)

Maar wat alle records verbrak: de chocolade die werd uitgedeeld, was ruimschoots voorbij de vervaldatum!

Welke organizator doet dàt nu? Dan moet je als organizator je deelnemers toch echt hàten?

Enfin, wij kunnen er niet omheen: Penang kaapt de hoofdprijs! 🙂

Conclusie?

Wat moeten we hier nu van denken?

Twee zaken:

1) Dat een event organiseren voor duizenden hardlopers niet eenvoudig is. Als ik terugdenk aan marathons zoals Berlijn en Tokyo, dan had ik steeds véél respect voor de bijna militaire discipline waarmee ze daar de zaken in goede banen leidden, goed wetende welk een zootje ongeregeld hardlopers bij momenten kunnen zijn 🙂

2) Dat hardlopers misschien soms, af en toe, een ieniemienie klein beetje verwend zijn?

Akkoord, als je tijdens een race die drie uur of langer duurt niet voldoende kan drinken, dat is killing. Maar als ik sommige klachten lees na een wedstrijd, dan denk ik soms: ochottekes. In alle bescheidenheid, de meesten onder ons zijn geen Olympiërs. Een aspect dat hierbij misschien een verklaring vormt (en wat vaak naar boven kwam in de klachten die ik las), is de kostprijs: als je als deelnemer 80 euro (of meer) betaalt voor een wedstrijd, dan verwacht je uiteraard dat alles pico bello in orde is …

Zo.

Dat was het voor vandaag.

Wij vernemen graag van de lezers welke toeren zij zoal hebben meegemaakt!

Met sportieve groeten,

Peter

4 gedachte over “Marathons – 5 blunders”
  1. ivm Brigthon: Ik heb het me wel al vaak afgevraagd, hoe zo’n parcours wordt opgemeten?
    Nog steeds met zo’n klein fietsje en een tellertje?
    Klopt, maar wel heel wetenschappelijk onderbouwd, toevallig eergisteren op radio 1 in de “Nieuwe Feiten” bij Lieven Vandenhaute wat uitleg gegeven.
    Je kan het herbeluisteren tss minuut 41 en 51
    https://radioplus.be/#/radio1/herbeluister/69a0b053-8e90-11e3-b45a-00163edf75b7/f2032b75-16dd-11ec-aee4-02b7b76bf47f

    mvg
    André Mingneau

  2. Voor de opmeting, inderdaad zie comment van André. Organiseren blijft een werk van mensen. En elk jaar is er wel iets. Het is pas pijnlijk als je het niet kan oplossen voor de eerste misstap. Maar er is een medaille aan twee kanten. Wij slaan bv. 102 palen, elke splitsing 5-50 meter verder een bord wrong way (in het Engels dus) en toch heb je nog steeds lopers die bewust willen valsspelen en dan verloren lopen. Je mag zelfs briefen en ter plaatse gaan. Ik heb ook een editie gehad waar ik een seingever moest gaan zoeken omdat ze 2km van het punt was afgezet. Als organisator kan je veel achter de schermen recht trekken, maar niet alles. In feite zou elke vrijwilliger met een even grote gedrevenheid te werk moeten gaan, maar dat is nooit. Je hebt een paar goede en anderen die denken dat anderen het probleem voor hun oplossen. Maar alles staat en valt met de gedrevenheid van iedereen. Organiseren is zoals voetballen, met 1 Keeper in het doel win je niet veel wedstrijden,als je er al 1 kan winnen.

Geef een reactie