di. okt 12th, 2021

Beste lezers, 

Om maar met de deur in huis te vallen, we hadden ons niet zenuwachtig hoeven te maken (link) voor de 20 km door Brussel vandaag, alles verliep vandaag van een leien dakje.

Eigenlijk heb ik dat steeds een vreemde uitdrukking gevonden, van een leien dakje lopen. Wie loopt er nu van een leien dakje?

Een bal. Enig onderzoek wees uit dat de uitdrukking “Het loopt van een leien dakje” wordt gebruikt sinds de 17de eeuw.

Iemand merkte pienter op dat een bal vlotjes van een dak afrolt. Tenminste, als het een schuin dakje is. Op een plat dak bleef de bal dan weer domweg liggen, zo observeerde men in de 17de eeuw. In ieder geval, platte en schuine daken werden in de 17de eeuw van lei gemaakt, en dus, vandaar.

Enfin, bijna alles liep van een leien dakje.

In deze blog blikken we terug op wat goed ging, en waar er nog werk aan de winkel is. 

Positief ingesteld als we zijn, volgen eerst de positieve elementen, de ramptoeristen mogen linea recta naar beneden scrollen 🙂

1. Op culinair vlak viel er niets te klagen.

De twee dagen op voorhand heb ik netjes Maurten gedronken (m’n favoriete sportdrank), lekkere powergel snoepjes gesmikkeld (van Powerbar), flink wat eiwitshakes genuttigd, en als kers op de taart: enkele porties rode bietensap weggewerkt, met de moed der wanhoop, want een lekkernij vind ik het niet, eerlijk gezegd.

‘s Ochtends een stevig ontbijtje naar binnen geschranst, en zo gingen wij monter en vrolijk op stap.

2. Prima op tijd, goed opgewarmd.

Strakke timing: om 8u15u ‘s ochtends de deur uit, om 8u30 geparkeerd op 4 kilometer van de start, me omgekleed naast de wagen, en dan een deugddoende, langzame opwarming gedaan.

Rond 9u15 kwam ik aan, en toen liet ik m’n covid Attest Van Goed Gedrag en Zeden inscannen, dat ging allemaal vlotjes, en huppekee, klaar was kees. Het laatste kwartiertje kon ik nog opwarmen en stretchen, ik voelde me erg zen, alles was on controle. 

3. Rustig gestart. 

De opdracht was om van deze 20 km door Brussel een “repetitie” te maken voor de Alpro Leiemarathon eind deze maand (link).

De opdracht was 4:20 min/km lopen, naar mijn normen een pittig tempo, maar zeker haalbaar.

In het begin van de 20 km is het altijd een en al gewriemel, en voor één keer kon ik aan de verleiding weerstaan om te beginnen slalommen.

Dat kost namelijk veel energie, zowel fysiek als mentaal!

4. Goed gedoseerd.

Vaak loop ik de eerste helft veel te snel, en dan betaal je dat de 2de helft toch vaak cash.

Dit keer kon ik aan de verleiding weerstaan, ik bleef steeds lopen op een tempo dat comfortabel aanvoelde. Ik probeerde zo goed mogelijk naar m’n lichaam te luisteren, bij momenten nam ik gas terug, en lette ik goed op m’n ademhaling.

Na maanden van doffe covid-ellende, mocht het nu weer: met 20.000 hardlopers op pad. Het voelde super, en ik genoot met volle teugen van elke kilometer … In m’n achterhoofd wist ik dat het bij km 17 en km 18 (Tervurenlaan) nog stevig klimmen geblazen was, dus ik doseerde & hield wat reserve.

Et voilà.

Uiteindelijk liep ik deze 20 km door Brussel aan 4:07 min/km, en was ik na 1u23 binnen, dat was goed voor de 515de plaats, en zowaar, top 100 in m’n leeftijdscategorie.

Heel blij mee, dus het is met veel erkenning & contentement dat ik mijn dankbaarheid uit tegenover Benny (topcoach!) en Kathelijne Verboomen (topmadame) die beiden (en zonder hierbij in details te willen treden) toch al wat te stellen hebben gehad met ondergetekende! 🙂

Maar was het perfect?

Neen, helaas niet.

1. Te warm.

Ten eerste was het veel te warm. Ik loop graag een race bij 8 à 12 graden celsius. Zonder neerslag, en liefst windvrij 🙂

Maar goed, het weer heb je niet te kiezen, daar gaan we geen woorden aan verspillen. 

Hopelijk is het op 26 september een heel eindje koeler …

2. Eten en drinken.

Grootste domper op de vreugde was dat ik tijdens de 20 km niet goed kon eten en drinken … 

Eten en drinken tijdens een race, dat is een heikel puntje. Tijdens een langzame duurloop kan ik schrokken en schransen zoveel ik wil, maar ik als ik aan een hogere intensiteit loop, dan lukt het vaak niet.

Helaas. Knap vervelend, als je het mij vraagt. Want tijdens een race van 20 km kan je je er wel doorslaan zonder je koolhyraten aan te vullen, maar tijdens de marathon ligt dat toch helemaal anders 🙁

3. Pijntjes en kwaaltjes.

Helaas had ik nog een beetje last aan de rechterhiel en rechterkuit. Niet véél, ik kon gewoon lopen, maar dat gaan we dus nog goed in de gaten moeten houden …  

4. Stommiteit.

Om te eindigen, nog een fameuze stommiteit: gisteren was m’n oude Polar stuk gegaan (het armbandje was krak in twee gescheurd), en dus had ik naast het bestellen van een nieuw bandje (levertijd 1 week) ook ineens en in aller ijl een nieuwe Polar gekocht.

Bij de oude Polar was het scherm trouwens ook een beetje stuk, en zodus en zodoende. Gisterenavond installeerde ik dat toestel nog … Om dan vandaag, tijdens de race, vast te stellen dat één en ander toch nog niet op punt stond, zo kon ik bv. het gemiddelde tempo nergens aflezen, etc. 

Dom, dom.

Enfin, wij naderen het einde van deze blog. Kort samengevat, er was héél veel om dankbaar en blij mee te zijn. Een fijne race, ik heb er van genoten.

En na allerlei digitale contacten hier en daar en nu en dan, heb ik eindelijk Bram eens ontmoet! Over wat er allemaal besproken is, gaan wij uiteraard discreet blijven. What happens in Brussels, stays in Brussels.

Zo.

Wij hopen dat alle lezers een fijn en sportief weekend achter de rug hebben, en wij wensen iedereen een spannende, energieke maandag toe !! 🙂

Met sportieve groeten,

Peter

Geef een reactie