ma. sep 20th, 2021

Ode 2Geloof het of niet, beste lezer, maar recentelijk ben ik aan een cursus Creatief Schrijven begonnen.

Opdracht 1 zit er op.

Opdracht 1: een Ode schrijven.

In 500 woorden. Ongeveer. Nou, wat leek me dit aanvankelijk een godsonmogelijke opdracht. Over wat? Hoe begin je daar aan, in hemelsnaam? Daar zat ik dan. Met 1001 vragen, en geen enkel antwoord. Starend naar een wit blad.

En zo zit de mens in elkaar: na een tijdje begin je er dan toch aan. De deadline nadert. Je volgt de cursus, nu eenmaal. En dan komt het, langzaam, beetje na beetje. Met horten en stoten.

CreativityEn tenslotte moet je het toch gaan toegeven, aan jezelf: moeilijk gaat ook.

Sterker nog: het schrijven wordt een bijzonder fijn proces, zin na zin. Veel schrappen. En opnieuw beginnen. En nog eens schrappen. Und so weiter und so fort.

U begrijpt het algoritme.

Maar ééns de flow stroomt, dan stop hij (of zij) niet meer, dat is zo mooi aan de hele oefening. Vind ik.

We delen het resultaat van Opdracht 1 graag met u.

Ode aan het leven.

Met lyrische groeten,

Peter

======

Ode aan het leven

Ode aan het leven, met passie, met zin
Kronkelende volzinnen, zinnelijke hoofdstukken
Vol verrassende wendingen, ons verlangen
Onze levenslust, naar zo veel, naar zo vaak
Onze gulzigheid, elke druppel nectar telt
Onverzadigbaar. En de overgave aan
Wie, aan wat, naakt en kwetsbaar, zonder schrale
Steriele en bovenal valse veiligheid.
Zonder angst voor het slot, het eindsignaal, misschien
Nog verlengingen? Toe, geef ons nog even, lieve leven.

If you had one shot, one opportunity

To seize everything you ever wanted ?

Ode aan de bijenkorf die zoemt en zoemt, alsof
Ode aan de mierenkolonie die werkt en werkt, alsof
Alsof wàt. Ik durf dat amper zeggen
Ik fluister – deze ode aan het onherroepelijke leven
Met krols en speels plezier, het lichte liederlijke leven
En dat de lichtheid moge winnen van het zwaarmoedige
Zich vastlopen. Steeds, hoop ik, aanvallend, Braziliaans
Samba, gedurfd. Onweerstaanbaar
Against all odds.

I need perfection, some twisted selection

That tangles me, to keep me alive

Brengen we deze dronk uit, nu, als Ode op het leven
Van alles en niets, van doen wat moet, het alleen
Doen met wie het moet. Het leven als een sterk en straf
Werkwoord. Onregelmatig, met grillen, mijn dartel leven
Dat ik doorsta, liefst onbeschermd, op volle kracht
Schoonheid die niet ten onder gaat
Ondanks, desondanks
Het leven – vol verzonnen spelregels.

In all that exists, none have your beauty

I see your face, I will survive

Ode aan het leven en zijn, haar warme liefde
Ademenen liefhebben springen genieten
Zonder plichtplegingen, afdwingen wat je wil
Wat niet. Je ruimte je vrijheid opzoeken
Want als ik zou willen dat je het begreep
Dan legde ik het wel beter uit
Als dat kan.

En de klok zegt tik, tik, op de witgestucte muur

voor wie wacht, komt alles steeds te laat

Steentjes verleggen in een rivier van klaterend leven
Eén en al chaos, ik krijg daar geen grip op, gelukkig
Mooie gladde keien, kaatsen over azuurblauw
Argeloos, onnadenkend
Voorbij de genealogie van moraal
Ik wil kapitein zijn op mijn schip, nu.

All those stars that shine upon you

Will kiss you every night

“Het  is zo eenvoudig”
Antwoordde de Ode, leef
Heb lief, hortend, stotend, doe het
“Denk aan donkere, zachte, glanzende zijde.

Some silken moment goes on forever ?

Steeds, altijd
Tot het stil wordt
We zijn zo ver geraakt, nu

We’ve come too far to give up who we are

Tot deze Ode
Uitdooft, langzaam.

So let’s raise the bar and our cups to the stars

Bijna vanzelfsprekend.
 
=====

Door admin

4 gedachte over “Ode”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *